İstanbul’da oynanan FIBA Dünya Kupası Elemeleri, A Kadın Milli Basketbol Takımı için sıradan bir eleme sürecinden çok daha fazlasını ifade ediyor. İki maç geride kaldı, önlerinde üç karşılaşma daha var. Bu grubun sonunda alınacak başarılı sonuçlar Türkiye’ye Berlin’de düzenlenecek Dünya Kupası’nın kapısını açacak. Bu hedefin önemini artıran bir başka gerçek ise 2022’de düzenlenen son Dünya Kupası’nda yer alamamış olmamız. Kadın basketbolunda geçmişte önemli başarılar yaşamış bir ülke için bu durum doğal olarak bir eksiklik olarak görülüyor. İstanbul’daki maçlar bu nedenle yeni bir turnuva bileti kadar, kaçırılan bir organizasyonun ardından yeniden dünya sahnesine dönme fırsatı anlamına geliyor.
Kadın basketbolunda Avrupa’ya baktığımızda Türkiye’nin kulüp düzeyinde çok güçlü bir konumda olduğu açık şekilde görülüyor. Türk takımları yıllardır Avrupa kupalarında finaller oynuyor, Final Four’larda yer alıyor ve kupalar kazanıyor. Fenerbahçe’nin EuroLeague zaferleri, Çukurova’nın Avrupa’daki istikrarlı performansı ve Türk kulüplerinin neredeyse her sezon üst seviyede rekabet etmesi bu gücün en net göstergeleri arasında. Avrupa’da kadın basketbolu konuşulduğunda Türkiye’nin kulüp organizasyonları her zaman saygı gören ve dikkate alınan yapılar arasında yer alıyor. Buna rağmen milli takım düzeyinde aynı ölçüde bir üstünlükten söz etmek her zaman mümkün olmuyor.
Bu durum ister istemez farklı bir tartışmayı da beraberinde getiriyor. Avrupa’da başarı kazanan Türk kulüplerinin kadrolarına bakıldığında takımın skor yükünü çeken ve oyunun yönünü belirleyen isimlerin önemli bir kısmının yabancı oyuncular olduğu görülüyor. Yabancı oyuncuların kalitesi kulüp basketbolunun rekabet seviyesini yukarı taşıyor. Milli takım sahaya çıktığında ise tablo tamamen değişiyor. Artık yabancı oyuncular yok ve sahada yalnızca Türk oyuncuların oluşturduğu kadro var. Bu nedenle kulüp basketbolunda görülen gücün milli takıma aynı ölçüde yansıması her zaman kolay olmuyor.
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
