Beşiktaş için artık bir finalin ardından “Daha sezonun başındayız” demek kolay değil. Elbette yeni bir kadro var, oyuncuların birbirine alışması gerekiyor, takımın zamana ihtiyacı olabilir. Bunların hepsi doğru. Fakat 39. Cumhurbaşkanlığı Kupası’nın ardından benim aklımda kalan, sezonun henüz başlıyor olması değil. Fenerbahçe karşısında altı şampiyonluk mücadelesinin altısından da eli boş dönülmesi. Bir noktadan sonra tek bir maçın eksiklerini değil, aynı sonucun neden tekrarlandığını konuşmak gerekiyor.
Fenerbahçe Tarfin, Beşiktaş’ı 72-59 mağlup ederek bir kupa daha kazandı. Ancak benim açımdan iki takım arasındaki farkı anlatan şey yalnızca skor değildi. Fenerbahçe zaten iyi bir takımdı. Buna rağmen yeni transferleriyle daha ileri gitmek isteyen, kadrosuna kattığı oyunculardan bu yönde karşılık alan bir görüntü verdi. Kazanan takım olmanın rahatlığına yerleşmemişti. Beşiktaş’ın yeni kadro yapılanmasına baktığımda ise aynı ilerlemeyi gördüğümü söyleyemiyorum. Değişen isimler vardı ama o değişimin takımı ne kadar geliştirdiği konusunda sahadan güçlü bir cevap gelmedi.
Bir transfer dönemini değerlendirirken benim ölçüm, kaç oyuncunun geldiğinden çok takımın hangi eksiğinin giderildiğidir. Hele önünüzde sürekli kaybettiğiniz bir rakip varsa, kurduğunuz kadronun o rakiple aranızdaki farkı nasıl azaltacağını görmek istersiniz. Beşiktaş’ın bu finalde bende bıraktığı soru tam olarak buydu. Yeni kadro, Fenerbahçe’ye karşı önceki takımdan daha fazla ne sunuyor? Henüz ilk maçta bütün cevapları beklemek haksızlık olabilir. Ama en azından değişimin yönünü görmek istemek de haksızlık sayılmamalı.
İlk yarının 46-27 bitmesi bu nedenle can sıkıcıydı. Kupayı kazanmak için çıktığınız maçta, daha devre arasına gelmeden on dokuz sayılık farkın peşine düşüyorsunuz. İkinci yarıda toparlanmak, yeniden maça ortak olmaya çalışmak elbette değerli. Ancak Beşiktaş’ın artık final sonrasında yalnızca geri dönüş çabasını konuşabileceği bir yerde olduğunu düşünmüyorum. Beklenti, güçlü rakibe karşı direnmenin ötesine geçti. Bu takımın taraftarı, final oynadığı için gurur duyduğu kadar o finalin sonunda kupayı kaldırmayı da bekliyor.
“Daha ilk maç” itirazını anlıyorum. Tek karşılaşmadan bir sezonun başarısız geçeceği sonucunu çıkarmam. Bu kadro gelişebilir, oyuncular birbirini daha iyi tanıyabilir, bugün görünmeyen güçlü taraflar zamanla ortaya çıkabilir. Ancak sezonun ilk maçı olması, oynanan karşılaşmanın bir final olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Üstelik karşıdaki takım da yeni oyuncularını yerleştiriyor. Fenerbahçe’de değişimin katkısını konuşurken Beşiktaş’ta yalnızca zamana ihtiyaç duyulmasını konuşuyorsak, burada durup düşünmek gerekir. Rakibiniz gelişmeye devam ederken sizin gelişiminiz de ona göre ölçülür.
Bütün bu eleştirilerin yanında, takımın başında Dusan Alimpijevic’in olması bana her zaman güven veriyor. Beşiktaş’ın bu kadroyla daha iyi bir noktaya gelebileceğine inanmamın en önemli nedeni de o. Taraftarın hocaya duyduğu güvenin karşılığı var; bugün final kazanmayı bu kadar güçlü biçimde talep ediyorsak, beklentiyi yükselten isimlerden biri de Dusan. Ancak hocaya güvenmekle takımın eksiklerini konuşmak birbiriyle çelişmiyor. Aksine, onun yönetiminde daha fazlasının mümkün olduğuna inandığımız için bu görüntüyle yetinmek istemiyoruz.
Altı finalin tamamını aynı nedenlerle açıklayamayız. Yine de altı kez tekrarlanan sonucu her seferinde o güne ait gerekçelerle kapatamayız. Beşiktaş’ın bu seviyeye düzenli olarak gelmesi kıymetli; fakat artık başarı değerlendirmesinin merkezinde son adım var. Ben bu kupadan sonra yeni kadronun kötülüğüne hükmetmiyorum. Yapılan değişimin, kazanmak için gereken farkı henüz göstermediğini söylüyorum. Fenerbahçe zaten iyi olduğu yerden ileri gitmiş görünürken Beşiktaş’ın beklentiyi karşılamak için daha fazlasını ortaya koyması gerekiyor. Çünkü yedinci final geldiğinde, altıncıdan sonra söylediklerimizi yeniden söylemek istemiyoruz.
