Trabzon’da kazanılan maçtan fazlası

Trabzonspor, sahasında Galatasaray’ı 2-1 yenerek sadece üç puan almadı; şampiyonluk yarışına “ben de varım” dedi. Skor küçük görünebilir ama etkisi büyük.

Maçın başı her şeyi belirledi. Trabzonspor, henüz oyun oturmadan öne geçerek rakibin dengesini bozdu. Galatasaray topa daha çok sahip oldu ama bu sahip olma hali üretkenliğe dönüşmedi. Top dolaştı, oyun akmadı. Bu da modern futbolun en temel sorunlarından biri: top sende olabilir ama kontrol sende olmayabilir.

İkinci yarıda Galatasaray bir an için oyuna ortak oldu ve beraberliği buldu. Tam “geri dönüş başlıyor” derken, Trabzonspor’un duran toptan bulduğu gol maçı tekrar kırdı. Bu gol, sadece bir organizasyon başarısı değil, aynı zamanda Galatasaray savunmasının dağınıklığının göstergesiydi.

Kadrolara bakınca ilginç bir tablo var. Her iki takım da yabancı oyuncu ağırlıklı. Trabzonspor sahaya yaklaşık 6-7 yabancıyla çıktı. Galatasaray’da bu sayı 7-8 civarında. Ancak fark şu: Trabzonspor’da roller daha net. Kim ne yapacak belli. Galatasaray’da ise benzer özellikte oyuncuların aynı anda sahada olması oyunu sıkıştırıyor. Orta sahada aynı işi yapmaya çalışan oyuncular var, hücumda ise bireysel denemeler öne çıkıyor.

Fatih Tekke, bu maçta cesur ama mantıklı bir planla sahadaydı. Risk aldı ama ne yaptığını biliyordu. Oyuncularının güçlü yönlerini doğru kullandı. Buna karşılık Okan Buruk, maça doğru dengeyle başlayamadı. Hamleleri gecikmedi ama ilk planın hatası telafi edilemedi.

Galatasaray için bu yenilgi bir kriz değil ama ciddi bir uyarı. Takımın kalitesi tartışılmaz, ancak oyun aklı henüz oturmuş değil. Trabzonspor ise daha sınırlı kadrosuna rağmen ne oynadığını bilen bir takım görüntüsü verdi.

Futbol bazen çok basittir:
En iyi oyuncular değil, birbirine en uygun oyuncular kazanır.

Trabzon’da olan da tam olarak buydu.