Bugün metroya, vapura, lokantaya ya da bir alışveriş sokağına bakıldığında dikkat çeken ortak bir manzara var: İnsanların büyük bölümü gözlerini telefon ekranından ayırmıyor. Gençler futbol videoları izliyor, oyun oynuyor; genç kadınlar mesajlaşıyor, sosyal medya akışına bakıyor. Yaşlısı genci, herkes aynı dijital dünyanın içine kapanmış durumda.
Eskiden toplu taşımada gazete okuyan, kitap karıştıran ya da camdan dışarıyı seyreden insanlara rastlanırdı. Şimdi ise vapurda denizin, ufkun ve gökyüzünün güzelliğini fark edenlerin sayısı giderek azalıyor. İnsanlar İstanbul Boğazı’nın eşsiz manzarasına değil, birkaç santimetrelik telefon ekranına odaklanıyor.
Lokantalarda da benzer bir tablo görülüyor. Yemek bitiyor, ardından masadaki herkes kendi telefonuna dönüyor. Çocuklar oyun oynuyor, yetişkinler mesajlara cevap veriyor. Aynı masada oturan insanlar arasında sohbet azalıyor; iletişim giderek dijital mesajlara sıkışıyor.
Opera, tiyatro ve sinema salonlarında verilen aralarda bile insanlar birbirleriyle konuşmak yerine telefonlarına yöneliyor. Sokaklarda ise yürürken telefona bakan yayalar nedeniyle dikkat dağınıklığı artıyor; küçük kazalar ve çarpışmalar artık günlük hayatın sıradan görüntüleri haline geliyor.
Zaman zaman gün içinde telefonu tamamen kapattığımda önemli bir kayıp yaşamadığımı fark ediyorum. Akşam yeniden açıldığında ise telefon çoğunlukla doğruluğu araştırılmadan paylaşılan mesajlar, gereksiz bildirimler ve bilgi kirliliğiyle dolu oluyor. Birçok kişi gelen mesajların kaynağını sorgulamadan başkalarına iletiyor; böylece sanal dünyadaki bilgi karmaşası daha da büyüyor.
Teknoloji kuşkusuz modern hayatı kolaylaştırıyor. Ancak dijital araçların insan ilişkilerinin ve gerçek yaşam deneyimlerinin önüne geçmesi, üzerinde düşünülmesi gereken yeni bir sosyal mesele haline geliyor. Belki de bazen telefonu cebimize koyup etrafımıza bakmak, gökyüzünü izlemek, kitap okumak ve karşımızdaki insanla konuşmak daha büyük bir ihtiyaçtır.
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
