Yavaş Yavaş

Büyükada bir zamanlar yalnızca bir yer değildi.
Bir yaşam temposuydu.

Sokaklarında Türkçe, Rumca, Ermenice ve Latino sesler birbirine karışırdı.
Kimse bunu “çok kültürlülük” diye tarif etmezdi; hayat zaten doğal olarak böyle akardı.

Rum komşuların sık söylediği bir söz vardı:

“Σιγά σιγά”
(siga siga)

“Yavaş yavaş…”

Bu yalnızca bir ifade değildi.
Bir yaşam terbiyesiydi.

Acele etmeden yaşamak.
Bağırmadan konuşmak.
Hayatı tüketmeden, içine sindirerek yaşamak.

İtalyanların buna benzer bir ifadesi vardır:
“Il dolce far niente”
— hiçbir şey yapmamanın tatlılığı, dinginliğinde var olabilmek.

Bugün şehirler büyüdü, sesler çoğaldı, hız hayatın ölçüsü oldu.
Ama bazı kelimeler kaybolmuyor.

Çünkü bazı diller kulağa değil, hafızaya yerleşir.
Bazı ritimler ise insanın içinden hiç çıkmaz.

Ve geriye aynı cümle kalır:

Yavaş yavaş…